ROZPORZĄDZENIEMINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ1)
z dnia 17 lipca 2003 r.
w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać plany operacyjno-ratownicze
(Dz. U. z dnia 25 lipca 2003 r.)

Na podstawie art. 260 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:

§ 1. 1. Rozporządzenie określa wymagania, jakim powinny odpowiadać:  1)   wewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy, zwany dalej “planem wewnętrznym”,  2)   zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy, zwany dalej “planem zewnętrznym”- opracowywane w celu zapobiegania, zwalczania i ograniczania skutków poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej “awarią”.2. Wymagania obejmują:  1)   formę sporządzenia planów;  2)   zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone;  3)   zakres terytorialny planów.
§ 2. 1. Plan wewnętrzny sporządzany przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku obejmuje teren tego zakładu i zawiera:  1)   podstawowe informacje dotyczące lokalizacji i działalności zakładu;  2)   określenie występujących zagrożeń i procedur prowadzenia na terenie zakładu działań ratowniczych służących ochronie ludzi i środowiska przed skutkami awarii, wraz ze wskazaniem przewidzianych do tego celu środków i metod;  3)   wskazanie sposobu postępowania poawaryjnego;  4)   dokumentację graficzną sporządzoną w skali zapewniającej czytelne przedstawienie wymaganych informacji.2. Plan wewnętrzny sporządza się w formie pisemnej. Po uzgodnieniu z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej plan może być również sporządzony na elektronicznym nośniku informacji.
§ 3. Informacje, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, zawierają:  1)   opis zakładu z uwzględnieniem jego położenia geograficznego i charakterystykę warunków atmosferycznych;  2)   charakter działalności zakładu i określenie struktury organizacyjnej zakładu;  3)   opis instalacji technologicznych z uwzględnieniem ich otoczenia, a w szczególności odległości od:a)  sąsiednich instalacji i dróg komunikacyjnych,b)  terenów zamieszkałych, ze wskazaniem gęstości zaludnienia,c)  obiektów użyteczności publicznej i budynków zamieszkania zbiorowego,d)  istotnych dla prowadzonych działań ratowniczych elementów środowiska oraz infrastruktury terenu: rzek, zbiorników wodnych, lasów, linii energetycznych, rurociągów z niebezpiecznymi mediami, stacji pomp i ujęć wody pitnej, obiektów hydrotechnicznych;  4)   opis stosowanych procesów technologicznych;  5)   wykaz substancji niebezpiecznych, które mogą znajdować się w zakładzie, z określeniem ich maksymalnych ilości i wskazaniem przyporządkowanych im numerów kart charakterystyk.
§ 4. Procedury, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, obejmują:  1)   określenie czynników wewnętrznych i zewnętrznych, w tym przyczyn naturalnych, umożliwiających zapoczątkowanie awarii, oraz prawdopodobne warianty rozwoju zdarzeń wraz ze wskazaniem przewidywanego zasięgu i skutków awarii;  2)   wskazanie osób upoważnionych do kierowania działaniami ratowniczymi na terenie zakładu oraz współdziałania z komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej;  3)   opis systemu wykrywania stanu zagrożenia awarią, sposobu alarmowania o wystąpieniu awarii oraz sposobu prowadzenia ewakuacji ludzi i mienia;  4)   opis struktury organizacyjnej i stanu osobowego zakładowej służby ratowniczej lub zakładowej straży pożarnej oraz środków przewidzianych do działań ratowniczych;  5)   opis sposobu alarmowania przez pracowników zakładu: kierownictwa zakładu, zakładowych służb ratowniczych, jednostek Państwowej Straży Pożarnej, jednostek ochrony zdrowia oraz innych podmiotów przewidzianych do prowadzenia działań;  6)   opis sposobu alarmowania i ostrzegania pracowników zakładu o zagrożeniu;  7)   opis postępowania pracowników zakładu podczas awarii instalacji i urządzeń, z uwzględnieniem:a)  działań ograniczających skutki awarii na stanowisku pracy,b)  sposobów udzielania pierwszej pomocy medycznej poszkodowanym i ich ewakuacji oraz ostrzegania zagrożonych,c)  współdziałania z podmiotami ratowniczymi;  8)   opis postępowania zakładowej służby ratowniczej lub zakładowej straży pożarnej podczas awarii instalacji i urządzeń, w tym:a)  uruchamiania sił i środków ratowniczych i dysponowania nimi,b)  powiadamiania specjalistów wspomagających działania ratownicze lub zabezpieczających instalacje i urządzenia zagrożone skutkami awarii albo pracujące w trybie awaryjnym,c)  ratowania życia, zdrowia pracowników, środowiska i mienia zakładu podczas wystąpienia awarii lub innego zagrożenia,d)  stosowania urządzeń i instalacji zabezpieczających proces technologiczny,e)  powiadamiania Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;  9)   opis postępowania i współdziałania specjalistów oraz kierownictwa nadzorującego pracę instalacji, urządzeń lub wydziałów zakładu z kierującym działaniem ratowniczym i jego sztabem;  10)  opis sposobu koordynacji działań ratowniczych w zdarzeniach z dużą ilością poszkodowanych oraz z udziałem innych podmiotów spoza zakładu;  11)  opis sposobu wymiany informacji pomiędzy zakładami, których zlokalizowanie w niedużej odległości od siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii lub zwiększyć jej skutki;  12)  opis postępowania kierownictwa zakładu;  13)  opis postępowania dotyczącego zapewnienia pomocy w usuwaniu skutków awarii na zewnątrz zakładu;  14)  określenie zasad i metod szkolenia pracowników zakładu w zakresie obowiązków wynikających z określonych procedur prowadzenia działań ratowniczych i usuwania skutków awarii oraz zasad współpracy i koordynacji z zewnętrznymi służbami ratowniczymi.
§ 5. Wskazanie sposobu postępowania poawaryjnego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, powinno określać:  1)   metody zabezpieczania miejsca awarii i dokumentowania powstałych awarii;  2)   metody i środki usuwania skutków awarii;  3)   miejsca i metody neutralizacji niebezpiecznych substancji chemicznych oraz odkażania terenu;  4)   podmioty przewidziane do podjęcia działań związanych z usuwaniem skutków awarii lub rekultywacji gruntu oraz procedury ich powiadamiania.
§ 6. Integralną część planu wewnętrznego stanowi dokumentacja graficzna obejmująca:  1)   plan sytuacyjny terenu zakładu, wraz z terenem przyległym, jeżeli obejmuje go przewidywany zasięg awarii, uwzględniający:a)  obiekty, urządzenia techniczne i składowiska,b)  miejsca występowania substancji niebezpiecznych oraz wewnętrznych dróg ich transportu,c)  przeznaczenie terenów przyległych z określeniem liczby zagrożonych osób na terenie objętym przewidzianym zasięgiem awarii,d)  instalacje technologiczne, w tym podziemne, ze wskazaniem kierunku ruchu mediów lub ścieków, naziemne linie elektroenergetyczne z zaznaczeniem rozdzielni i transformatorów, zbiorniki i cieki wód powierzchniowych ze wskazaniem kierunku ich spływu,e)  drogi pożarowe i inne drogi dojazdowe, z zaznaczeniem wjazdów na teren zakładu,f)  drogi i kierunki ewakuacji, miejsca zbiórki dla ewakuowanych, docelowe rejony ewakuacji,g)  dostęp do budynków, wjazdy i dojazdy do źródeł przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego,h)  miejsca utrudnień w ruchu pojazdów na terenie zakładu, w szczególności przejazdy przez tory kolejowe, lokalne zwężenia przejazdów, estakady i mosty;  2)   plany sytuacyjne poszczególnych obiektów uwzględniające:a)  rzuty pierwszej kondygnacji nadziemnej z naniesieniem informacji dotyczących układu komunikacyjnego, zagrożenia pożarowego i wybuchowego, zagrożenia skażeniem środowiska oraz charakterystyki pożarowej obiektów,b)  rzuty innych kondygnacji, w przypadku gdy analiza zagrożeń wykaże taką konieczność,c)  miejsca usytuowania przeciwpożarowych wyłączników prądu, kurków głównych instalacji gazowej, zaworów odcinających oraz zbiorników awaryjnych,d)  istniejące systemy ograniczające skutki awarii, takie jak kurtyny wodne i układy zraszające, oraz miejsca ich uruchamiania,e)  miejsca usytuowania sprzętu i urządzeń pomiarowo-sygnalizacyjnych do wykrywania stężeń wybuchowych oraz skażeń chemicznych,f)  miejsca usytuowania sprzętu i urządzeń ratowniczych oraz urządzeń przeciwpożarowych i agregatów awaryjnych,g)  kierunki ewakuacji oraz miejsca ewakuacji ludzi w przypadku awarii.
§ 7. 1. Plan zewnętrzny, sporządzany przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, obejmuje teren poza zakładem o dużym ryzyku, który może być narażony na skutki poważnej awarii, i zawiera:  1)   wskazanie osób upoważnionych do uruchamiania procedur ratowniczych, osoby kierującej działaniami ratowniczymi oraz nadzorującej i koordynującej działania w zakresie usuwania skutków awarii;  2)   zbiorczy wykaz sił i środków służb ratowniczych oraz służb wspomagających, przewidzianych do prowadzenia działań ratowniczych i usuwania skutków awarii;  3)   opis systemu przedstawiania społeczeństwu informacji o występujących zagrożeniach związanych z działalnością zakładu, podjętych środkach zapobiegawczych i działaniach, które będą podejmowane w razie wystąpienia awarii;  4)   procedury powiadamiania ludności i właściwych organów administracji o zagrożeniu awarią lub jej wystąpieniu;  5)   procedury dotyczące ewakuacji ludności;  6)   procedury udzielenia pomocy medycznej osobom poszkodowanym;  7)   procedury postępowania związane z możliwością wystąpienia transgranicznych skutków awarii;  8)   procedury postępowania poawaryjnego;  9)   określenie sposobów zabezpieczenia logistycznego działań ratowniczych;  10)  inne niezbędne informacje wynikające ze specyfiki zagrożenia oraz lokalnych uwarunkowań, w szczególności:a)  procedury powiadamiania właściwych organów o możliwości wystąpienia lub wystąpieniu poważnej awarii,b)  informacje dotyczące działań podejmowanych przez właściwe organy w celu ograniczenia skutków awarii dla ludzi i środowiska.2. Plan zewnętrzny sporządza się na podstawie planu wewnętrznego oraz danych określonych w raporcie o bezpieczeństwie, o którym mowa w art. 253 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.3. Plan zewnętrzny sporządza się w formie pisemnej. Plan może być sporządzony również na elektronicznym nośniku informacji.
§ 8. Zbiorczy wykaz sił i środków służb ratowniczych, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 2, określa:  1)   siły i środki służb zakładowych i zewnętrznych w odniesieniu do prawdopodobnych wariantów rozwoju awarii obejmujących teren poza zakładem;  2)   procedury alarmowania oraz dysponowania siłami służb ratowniczych i wspomagających;  3)   organizację łączności;  4)   podział zadań i zasady współdziałania podczas prowadzenia działań ratowniczych;  5)   procedury odwoływania alarmu;  6)   procedury dotyczące zapewnienia pomocy w usuwaniu skutków awarii wewnątrz zakładu.
§ 9. Procedury dotyczące ewakuacji ludności obejmują:  1)   określenie kolejności ewakuacji, z uwzględnieniem osób wymagających specjalnych środków podczas jej przeprowadzania, w szczególności dotyczy to dzieci, pacjentów szpitali, pensjonariuszy domów pomocy społecznej oraz innych osób zamieszkałych w obiektach użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego;  2)   sposoby prowadzenia ewakuacji i zabezpieczenia potrzeb socjalnych ewakuowanej ludności;  3)   wykaz instytucji i służb odpowiedzialnych za przeprowadzenie ewakuacji, zabezpieczenie potrzeb socjalnych i pomocy psychologicznej ewakuowanej ludności, wraz z wyszczególnieniem realizowanych przez nie zadań;  4)   sposoby alarmowania podmiotów odpowiedzialnych za przyjęcie oraz ochronę ewakuowanej ludności;  5)   sposoby zabezpieczenia mienia ewakuowanej ludności.
§ 10. Procedury udzielania pomocy medycznej osobom poszkodowanym obejmują:  1)   wykaz podmiotów udzielających kwalifikowanej pomocy medycznej, w tym:a)  szpitalnych oddziałów ratunkowych,b)  specjalistycznych placówek ochrony zdrowia na terenie powiatu i województwa, ewentualnie na terenie województw sąsiadujących,c)  zespołów ratownictwa medycznego,d)  innych podmiotów przewidzianych w powiatowym lub wojewódzkim planie ratowniczym;  2)   sposoby alarmowania podmiotów:a)  udzielających pierwszej pomocy medycznej,b)  odpowiedzialnych za transport i przyjęcie poszkodowanych;  3)   sposoby postępowania jednostek ochrony zdrowia podczas zdarzeń z dużą liczbą poszkodowanych;  4)   sposoby organizacji dekontaminacji poszkodowanych.
§ 11. Procedury postępowania związane z możliwością wystąpienia transgranicznych skutków awarii obejmują:  1)   opis prawdopodobnych zdarzeń podczas awarii;  2)   sposoby powiadamiania właściwych służb ratowniczych kraju zagrożonego transgranicznymi skutkami awarii o wielkości zagrożenia i możliwych skutkach awarii.
§ 12. Procedury postępowania poawaryjnego obejmują:  1)   metody i środki usuwania skutków awarii;  2)   ustalenie miejsc i sposobów neutralizacji substancji niebezpiecznych oraz odkażania terenu;  3)   ustalenie podmiotów przewidzianych do podjęcia działań związanych z usuwaniem skutków awarii lub rekultywacją gruntu oraz procedur ich powiadamiania.
§ 13. Integralną część planu zewnętrznego stanowi dokumentacja graficzna obejmująca:  1)   mapę terenu narażonego na skutki awarii przemysłowej położonego poza zakładem o dużym ryzyku, przedstawiającą na jednym arkuszu maksymalny zasięg skutków awarii;  2)   plan sytuacyjny terenu, o którym mowa w pkt 1, z zaznaczeniem terenów zamieszkałych, obiektów użyteczności publicznej i budynków zamieszkania zbiorowego, dróg komunikacyjnych, cieków i zbiorników wodnych, ujęć wody, kierunków przewidywanej ewakuacji ludności oraz miejsc jej przyjęcia;  3)   przebieg sieci elektroenergetycznych i wodno-kanalizacyjnych, trasy rurociągów z niebezpiecznymi substancjami na terenie, o którym mowa w pkt 1;  4)   inne elementy infrastruktury terenu istotne z punktu widzenia prowadzenia działań ratowniczych.
§ 14. Po dokonaniu aktualizacji planu wewnętrznego lub zewnętrznego, do każdego egzemplarza planu należy dołączyć wykaz terminów i zakresów dokonanej aktualizacji.
§ 15. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.
________1)   Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej kieruje działem administracji rządowej - gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5).2)   Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392 i Nr 80, poz. 717 i 721.

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA ZDROWIA1)
z dnia 27 listopada 2003 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów
(Dz. U. z dnia 3 grudnia 2003 r.)

Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów (Dz. U. Nr 83, poz. 905 i Nr 148, poz. 1661 oraz z 2003 r. Nr 85, poz. 784) wprowadza się następujące zmiany:  1)   po § 12 dodaje się § 12a w brzmieniu:”§ 12a. 1.   Lekarz, który nie został zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury w podstawowej dziedzinie medycyny, po odbyciu postępowania kwalifikacyjnego, przeprowadzanego na podstawie przepisów rozporządzenia, a nie rozpoczął specjalizacji na zasadzie określonej w § 12 ust. 8 i spełnia warunek, o którym mowa w § 12 ust. 6 pkt 1, może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem wojewódzkiego ośrodka, o przyznanie rezydentury w tej dziedzinie medycyny.2.   Lekarz może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, po zakończeniu każdego postępowania kwalifikacyjnego i po uzyskaniu informacji z wojewódzkiego ośrodka o posiadaniu wolnych miejsc szkoleniowych w danej dziedzinie medycyny oraz możliwości odbywania specjalizacji w ramach rezydentury.3.   Właściwy wojewódzki ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia wniosek lekarza, o którym mowa w ust. 1, wraz z potwierdzeniem posiadania wolnego miejsca szkoleniowego w danej dziedzinie medycyny na obszarze województwa i informacją o terminie, w jakim lekarz przeszedł postępowanie kwalifikacyjne, oraz liczbie punktów uzyskanych przez lekarza w postępowaniu kwalifikacyjnym.4.   Minister właściwy do spraw zdrowia po otrzymaniu wniosku i danych, o których mowa w ust. 3, może przyznać rezydenturę lekarzowi, o którym mowa w ust. 1, w ramach posiadanych środków na rezydentury, o czym informuje lekarza i właściwy wojewódzki ośrodek nie później niż do dnia 15 listopada danego roku.5.   Rezydentura, o której mowa w ust. 4, przyznawana jest na podstawie liczby punktów uzyskanych w postępowaniu kwalifikacyjnym lekarzom, którzy w danej dziedzinie medycyny uzyskali największą liczbę punktów.6.   Wojewódzki ośrodek jest obowiązany skierować lekarza, któremu minister właściwy do spraw zdrowia przyznał rezydenturę, do odbycia specjalizacji w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia jej przyznania.7.   Lekarz, który otrzymał skierowanie, o którym mowa w ust. 6, jest obowiązany zgłosić się do jednostki organizacyjnej, wskazanej w skierowaniu, w terminie nie dłuższym niż 5 dni od dnia otrzymania skierowania.8.   Jednostka organizacyjna, wskazana w skierowaniu, jest obowiązana zawrzeć z lekarzem, któremu minister właściwy do spraw zdrowia przyznał rezydenturę, umowę o pracę w terminie nie dłuższym niż 3 dni od dnia zgłoszenia się rezydenta ze skierowaniem.”;  2)   po § 43b dodaje się § 43c w brzmieniu:”§ 43c.  Minister właściwy do spraw zdrowia w 2003 r. może przyznać rezydenturę, o której mowa w § 12a ust. 4, nie później niż do dnia 15 grudnia 2003 r.”.
§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
________1)   Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej - zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. Nr 93, poz. 833 oraz z 2003 r. Nr 199, poz. 1941).2)   Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 691, Nr 152, poz. 1266 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 845.

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ1)
z dnia 28 kwietnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z dnia 21 maja 2003 r.)

Na podstawie art. 74 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 4 października 1999 r. w sprawie nadania statutu Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 80, poz. 914, z 2001 r. Nr 72, poz. 755 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1080) w załączniku do rozporządzenia w § 10 po pkt 28 dodaje się pkt 28a w brzmieniu:”28a)  Departament Audytu Wewnętrznego,”.
§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
________1)   Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej kieruje działem administracji rządowej - zabezpieczenie społeczne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5).2)   Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679 i Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 498 i Nr 65, poz. 595.

ROZPORZĄDZENIERADY MINISTRÓW
z dnia 20 maja 2003 r.
w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze
(Dz. U. z dnia 4 czerwca 2003 r.)

Na podstawie art. 8 ustawy z dnia 5 stycznia 1995 r. o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych (Dz. U. Nr 13, poz. 60, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje:

§ 1. Ze środków budżetu państwa mogą być udzielane dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych, zwane dalej “dopłatami”, na:  1)   zakup nawozów mineralnych, środków ochrony roślin oraz pasz;  2)   zakup kwalifikowanego materiału siewnego zbóż, rzepaku, kukurydzy, lnu, motylkowych grubonasiennych i drobnonasiennych, rzepiku ozimego, gorczycy, traw, buraków cukrowych i pastewnych, sadzeniaków ziemniaka, nasion warzyw oraz kwalifikowanego materiału szkółkarskiego do nowych nasadzeń i odnowień;  3)   zakup hodowlanych jałówek, loszek, owiec-maciorek, kózek oraz rozpłodników buhajów, knurów, tryków, kozłów i ogierów, z wyłączeniem zakupu na eksport;  4)   zakup pszczelich matek użytkowych i reprodukcyjnych;  5)   zakup rzeczowych środków obrotowych do produkcji żywności metodami ekologicznymi i przystosowanie gospodarstw rolnych do tej produkcji;  6)   zakup paliwa na cele rolnicze;  7)   skup od producentów krajowych oraz przechowywanie krajowego materiału siewnego: zbóż, rzepaku, kukurydzy, lnu, motylkowych grubonasiennych i drobnonasiennych, rzepiku ozimego, gorczycy, traw, buraków cukrowych i pastewnych, sadzeniaków ziemniaka oraz nasion warzyw;  8)   skup od producentów krajowych i przechowywanie krajowych: zbóż, rzepaku, buraków cukrowych i cukru, ziemniaków, skrobi ziemniaczanych naturalnych i przetworzonych, suszów ziemniaczanych, klejów ziemniaczanych krochmalowych i dekstrynowych, ziół i suszu ziół, owoców, warzyw, półproduktów i przetworów z owoców i warzyw, słomy i włókien łykowych oraz nasion lnu, cykorii korzeniowej i suszu cykorii, gorczycy, z wyłączeniem wyrobów alkoholowych i surowców do produkcji wyrobów alkoholowych;  9)   przechowywanie lub zakup i przechowywanie sezonowych nadwyżek mleka w proszku, masła, serów twardych, półtusz wieprzowych i miodu - pochodzących z krajowej produkcji.
§ 2. 1. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 1-6, są udzielane do kredytów zaciąganych przez krajowe podmioty prowadzące produkcję rolniczą.2. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 7, są udzielane do kredytów zaciąganych przez krajowych przedsiębiorców prowadzących przechowalnictwo i skup, którzy:  1)   posiadają uprawnienia do reprodukcji lub obrotu nasionami i sadzeniakami ziemniaka oraz  2)   wykonują prace związane z technologicznym przygotowaniem nasion i sadzeniaków.3. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 8, są udzielane do kredytów zaciąganych przez krajowych przedsiębiorców:  1)   prowadzących przetwórstwo spożywcze i farmaceutyczne skupowanych od producentów krajowych produktów rolnych oraz przetwórstwo włókien łykowych albo  2)   prowadzących działalność w zakresie przechowalnictwa skupowanych od producentów krajowych produktów rolnych na cele przetwórstwa spożywczego lub farmaceutycznego, mających w odniesieniu do zbóż, rzepaku oraz cukru magazyny atestowane przez Inspekcję Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.4. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 9, są udzielane po zasięgnięciu opinii Agencji Rynku Rolnego.5. W przypadku gdy przedsiębiorca spełnia jeden z warunków, o których mowa w ust. 3, a nie posiada wystarczających własnych możliwości skupowych, przetwórczych lub przechowalniczych na potrzeby realizacji prowadzonej działalności gospodarczej, może zlecić wykonanie tych czynności innym przedsiębiorcom, którzy takie możliwości posiadają. Z dopłaty może korzystać tylko przedsiębiorca zlecający.6. Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą korzystać z dopłat na cele, o których mowa w § 1 pkt 7 i 8, pod warunkiem:  1)   stosowania w skupie produktów rolnych, dla których jest określona przez Radę Ministrów cena interwencyjna, cen nie niższych od tej ceny;  2)   dokonania zapłaty kwot należnych dostawcom w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia przyjęcia produktu od dostawcy.7. Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3 pkt 2, mogą korzystać z dopłat na cele, o których mowa w § 1 pkt 8, pod warunkiem dokonania skupu zbóż nie później niż do dnia 31 października roku, w którym przeprowadzono zbiór zbóż.
§ 3. 1. Dopłaty, o których mowa w § 1, są udzielane do kredytów o oprocentowaniu w stosunku rocznym dla kredytobiorcy:  1)   w wysokości 0,40 stopy redyskontowej weksli przyjmowanych od banków do redyskonta przez Narodowy Bank Polski i nie mniejszej niż 4% na cele, o których mowa w § 1 pkt 1-6;  2)   w wysokości 0,70 stopy redyskontowej weksli przyjmowanych od banków do redyskonta przez Narodowy Bank Polski i nie mniejszej niż 4,5% na cele, o których mowa w § 1 pkt 7-9.2. Dopłaty są udzielane na cele, o których mowa w § 1:  1)   w pkt 1-6 - za okres nie dłuższy niż 12 miesięcy,  2)   w pkt 8:a)  za okres nie dłuższy niż 12 miesięcy - dla przedsiębiorców, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 1,b)  za okres nie dłuższy niż 10 miesięcy - dla przedsiębiorców, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 2,  3)   w pkt 7 i 9 - za okres nie dłuższy niż 9 miesięcy - od dnia zawarcia umowy kredytowej.3. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 7 i 8, są udzielane pod warunkiem, że termin spłaty kredytu na finansowanie skupu, przechowywanie produktów rolnych i zapasów przetworów z tych produktów, pochodzących ze zbiorów danego roku, nie przekracza dnia 30 września roku następnego.
§ 4. Wysokość kredytów objętych dopłatami na cele, o których mowa w § 1 pkt 1-6, nie może przekroczyć łącznie równowartości 10 q żyta na 1 ha użytków rolnych, według cen przyjętych do naliczenia podatku rolnego w roku, w którym zawarto umowy kredytowe.
§ 5. 1. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 1-6, mogą być udzielane po spełnieniu następujących warunków:  1)   udokumentowania, w terminie 2 miesięcy od dnia pobrania z banku środków finansowych, fakturami VAT, a w odniesieniu do zakupów, o których mowa w § 1 pkt 2-4, innymi dowodami kupna-sprzedaży, wykorzystania co najmniej 80% wartości kredytu na zakupy dokonywane po dniu zawarcia umowy kredytowej lub w okresie 2 miesięcy przed dniem jej zawarcia;  2)   przedstawienia nakazu płatniczego podatku rolnego określającego wielkość użytków rolnych w gospodarstwie lub zaświadczenia z urzędu gminy właściwego do pobierania podatku rolnego, dokumentującego wielkość użytków rolnych w gospodarstwie, oraz złożenia oświadczenia przez kredytobiorcę, że użytki rolne wymienione w nakazie lub zaświadczeniu nie zostały i nie będą wydzierżawione w okresie, za który będzie udzielona dopłata;  3)   przedstawienia umowy dzierżawy co najmniej na okres 10 miesięcy, w tym 8 miesięcy w okresie, za który będzie udzielona dopłata w przypadku dzierżawy gruntu, a w przypadku użytkowania gruntu z nieuregulowanym stanem własności - odpowiedniego zaświadczenia z urzędu gminy;  4)   złożenia oświadczenia przez kredytobiorcę o wysokości zaciągniętych w innych bankach kredytów objętych dopłatami na cele, o których mowa w § 1 pkt 1-6.2. Dopłaty na cele, o których mowa w § 1 pkt 5, są udzielane krajowym podmiotom prowadzącym produkcję rolniczą i posiadającym atesty lub zaświadczenia o stosowaniu ekologicznych metod produkcji, wydane przez Stowarzyszenie Producentów Żywności Metodami Ekologicznymi EKOLAND.
§ 6. 1. Dopłaty na:  1)   skup produktów rolnych wymienionych w § 1 pkt 7 i 8 lub zakup produktów wymienionych w § 1 pkt 9,  2)   przechowywanie produktów, o których mowa w pkt 1- są stosowane do kredytów, których wysokość jest ustalana na podstawie cen nabycia w rozumieniu przepisów o rachunkowości, a w odniesieniu do pkt 2, także według średnich miesięcznych stanów zapasów w okresie kredytowania.2. Dopłaty na przechowywanie:  1)   wytworzonych przez kredytobiorcę produktów i półproduktów, o których mowa w § 1 pkt 8,  2)   wytworzonych przez kredytobiorcę produktów, o których mowa w § 1 pkt 9- są stosowane do kredytów, których wysokość jest ustalana na podstawie kosztów wytworzenia w rozumieniu przepisów o rachunkowości oraz średnich miesięcznych stanów zapasów w okresie kredytowania.
§ 7. 1. Czynności związane z dokonywaniem dopłat na cele, o których mowa w § 1, są powierzane przez ministra właściwego do spraw rolnictwa, w drodze umowy, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej “Agencją”.2. Środki na dopłaty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane Agencji ze środków budżetowych, których dysponentem jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie składanego kwartalnie zapotrzebowania.3. Wnioski o objęte dopłatami kredyty na cele, o których mowa w § 1, są składane przez krajowe podmioty prowadzące produkcję rolniczą i przedsiębiorców, o których mowa w § 2 ust. 2 i 3, w bankach, które zawarły z Agencją umowy w sprawie dopłat na cele rolnicze.4. W umowach Agencji z bankami ustala się w szczególności:  1)   limity dopłat;  2)   terminy przesyłania informacji o udzielonych kredytach w ramach limitów dopłat, o których mowa w pkt 1;  3)   sposób przekazywania i rozliczania dopłat między Agencją a bankami.
§ 8. Do kredytów udzielonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.
§ 9. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania dopłat do oprocentowania kredytów na cele rolnicze (Dz. U. Nr 19, poz. 92, z późn. zm.2)).
§ 10. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
________1)   Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1995 r. Nr 83, poz. 418, z 1996 r. Nr 152, poz. 719, z 1997 r. Nr 80, poz. 504, Nr 107, poz. 690, Nr 121, poz. 770 i Nr 158, poz. 1044, z 1999 r. Nr 27, poz. 243, Nr 63, poz. 702 i Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 72, poz. 744 i 746.2)   Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 3, poz. 18 i Nr 52, poz. 229, z 1997 r. Nr 36, poz. 219, Nr 82, poz. 519, Nr 97, poz. 597, Nr 105, poz. 665 i Nr 144, poz. 964, z 1999 r. Nr 12, poz. 97, Nr 53, poz. 550, Nr 64, poz. 733 i Nr 92, poz. 1048, z 2001 r. Nr 86, poz. 950 oraz z 2002 r. Nr 46, poz. 428.

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1)
z dnia 12 września 2003 r.
w sprawie wykazu materiałów paszowych pochodzących z tkanek zwierząt, które mogą być stosowane w żywieniu zwierząt gospodarskich
(Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.)

Na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o środkach żywienia zwierząt (Dz. U. Nr 123, poz. 1350 oraz z 2003 r. Nr 122, poz. 1144) zarządza się, co następuje:

§ 1. 1. W żywieniu zwierząt gospodarskich, z zastrzeżeniem ust. 2, mogą być stosowane następujące materiały paszowe pochodzące z tkanek zwierząt:  1)   mączka rybna;  2)   hydrolizowane białka skór o wadze molekularnej poniżej 10.000 daltonów, otrzymane ze skór i tkanki podskórnej zwierząt przeżuwających i nieprzeżuwających;  3)   fosforan dwuwapniowy i trójwapniowy z odtłuszczonych kości;  4)   żelatyna uzyskana ze zwierząt nieprzeżuwających;  5)   siara, mleko i przetwory mleczne;  6)   jaja i produkty z jaj.2. Przepisów ust. 1 pkt 1-3 nie stosuje się do zwierząt przeżuwających.3. W żywieniu lisów, jenotów, fretek, norek, tchórzy, tchórzofretek, świń, drobiu i ryb, oprócz materiałów paszowych wymienionych w ust. 1, mogą być stosowane również:  1)   mączka kostna;  2)   mączka mięsna;  3)   mączka mięsno-kostna;  4)   wysuszona plazma krwi i inne produkty uzyskane z krwi, z wyłączeniem produktów uzyskanych z krwi zwierząt przeżuwających;  5)   mączka z kopyt;  6)   mączka z rogów;  7)   mączka z podrobów drobiowych;  8)   mączka z piór;  9)   suszone skwarki.4. W żywieniu ryb, oprócz materiałów paszowych wymienionych w ust. 1 i 3, może być stosowana mączka uzyskana z krwi zwierząt nieprzeżuwających.5. W żywieniu trzody chlewnej nie stosuje się materiałów paszowych wytworzonych z tkanek tego gatunku zwierząt.6. W żywieniu drobiu nie stosuje się materiałów paszowych wytworzonych z tkanek tego gatunku zwierząt.7. Przepisy ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do premiksów i mieszanek paszowych zawierających takie materiały paszowe.
§ 2. Przepisy rozporządzenia w zakresie stosowania materiałów paszowych, o których mowa w:  1)   § 1 ust. 3, w żywieniu świń i drobiu,  2)   § 1 ust. 3 pkt 1-3 i 5-9, w żywieniu ryb- stosuje się do dnia 31 października 2003 r.
§ 3. Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wykazu materiałów paszowych pochodzących z tkanek zwierząt, które mogą być stosowane w żywieniu zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 104, poz. 978).
§ 4. Rozporządzenie traci moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
________1)   Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej - rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 32, poz. 305).

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA FINANSÓW1)
z dnia 3 grudnia 2003 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie wypadków, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów
(Dz. U. z dnia 12 grudnia 2003 r.)

Na podstawie art. 78 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2001 r. w sprawie wypadków, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów (Dz. U. Nr 84, poz. 914) w § 1 wprowadza się następujące zmiany:  1)   w ust. 1 w pkt 1 w zdaniu wstępnym oraz w lit. e wyraz “cła” zastępuje się wyrazami “należności celnych przywozowych”;  2)   dodaje się ust. 3 w brzmieniu:”3.  Zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, w wypadku uzyskania pozwolenia na korzystanie z gospodarczej procedury celnej z mocą wsteczną, zgodnie z zasadami, o których mowa w § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 201, poz. 1955).”.
§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
________1)   Minister Finansów kieruje działem administracji rządowej - finanse publiczne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Finansów (Dz. U. Nr 32, poz. 301, Nr 43, poz. 378 i Nr 93, poz. 834).2)   Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 89, poz. 972, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 89, poz. 804, Nr 112, poz. 974, Nr 141, poz. 1178, Nr 169, poz. 1387 i Nr 188, poz. 1572 oraz z 2003 r. Nr 120, poz. 1122.

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ1)
z dnia 16 grudnia 2003 r.
w sprawie kontyngentów na wywóz niektórych wyrobów tekstylnych i odzieżowych do Stanów Zjednoczonych Ameryki
(Dz. U. z dnia 29 grudnia 2003 r.)

Na podstawie art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 września 2002 r. o administrowaniu obrotem towarami z zagranicą, o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1572) zarządza się, co następuje:

§ 1. Do dnia 30 kwietnia 2004 r. ustanawia się kontyngenty na wywóz do Stanów Zjednoczonych Ameryki towarów wymienionych w załączniku do rozporządzenia, w wysokości określonej w tym załączniku.
§ 2. Rozdysponowanie kontyngentów, o których mowa w § 1, jest dokonywane według kolejności otrzymania wniosków.
§ 3. Maksymalna ilość towaru, na jaką może być udzielone pozwolenie, wynosi 120.000 sztuk lub 300.000 m2, w zależności od rodzaju wyrobów tekstylnych i odzieżowych objętych kontyngentami.
§ 4. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
________1)   Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej kieruje działem administracji rządowej - gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5).
ZAŁĄCZNIK
WYKAZ WYROBÓW TEKSTYLNYCH I ODZIEŻOWYCH OBJĘTYCH KONTYNGENTAMI NA WYWÓZ DO STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI 

Kod PCNKategoriaNazwa wyrobuWielkość kontyngentu
6102 20 10 0, 6102 20 90 0, 6104 32 00 0,6112 11 00 0,6202 12 10 0, 6202 12 90 0, 6202 92 00 0,6204 32 10 0,6204 32 90 0335Okrycia damskie lub dziewczęce, z bawełny (płaszcze, kurtki i inne)4.413.576 szt.
6105 10 00 0, 6106 10 00 0, 6109 10 00 0,6110 20 10 0338/339Koszule męskie lub chłopięce, bluzki damskie lub dziewczęce, z bawełny, w tym koszulki trykotowe, z dzianin47.531.148 szt.
5111 11 00 0, 5111 19 10 0, 5111 19 90 0,5111 20 00 0, 5111 30 10 0, 5111 30 30 0,5111 30 90 0, 5111 90 10 0, 5111 90 91 0,5111 90 93 0, 5111 90 99 0, 5112 11 00 0,5112 19 10 0, 5112 19 90 0, 5112 20 00 0,5112 30 10 0, 5112 30 30 0, 5112 30 90 0,5112 90 10 0, 5112 90 91 0, 5112 90 93 0,5112 90 99 0410Tkaniny wełniane2.993.198 m2
6103 31 00 0, 6203 31 00 0433Marynarki męskie lub chłopięce, z wełny (płaszcze i inne)253.644 szt.
6101 10 10 0, 6101 10 90 0, 6201 11 00 0,6201 91 00 0,6211 31 00 0434Okrycia męskie lub chłopięce, z wełny (płaszcze i inne)138.348 szt.
6102 10 10 0, 6102 10 90 0, 6104 31 00 0,6202 11 00 0,6202 91 00 0, 6204 31 00 0, 6211 41 00 0435 Okrycia damskie lub dziewczęce, z wełny (płaszcze, kurtki, żakiety i inne)181.032 szt.
6103 11 00 0, 6203 11 00 0443Ubrania męskie lub chłopięce, z wełny251.429 szt.
5516 11 00 0, 5516 12 00 0, 5516 13 00 0,5516 14 00 0611Tkaniny z włókien odcinkowych sztucznych, zawierające 85% masy lub więcej włókien odcinkowych sztucznych11.321.188 m2
6110 30 10 0, 6110 30 91 0, 6110 30 99 0645/646Swetry męskie lub chłopięce oraz damskie lub dziewczęce, z włókien sztucznych6.959.928 szt.

ROZPORZĄDZENIEMINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
z dnia 26 lutego 2003 r.
w sprawie wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych z aptek zakładowych w zakładach opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności
(Dz. U. z dnia 16 kwietnia 2003 r.)

Na podstawie art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 126, poz. 1381, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa:  1)   obowiązki osób realizujących zapotrzebowanie na zakup produktów leczniczych lub wyrobów medycznych, sporządzających lek recepturowy lub apteczny;  2)   przypadki, kiedy można odmówić wydania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego;  3)   dane, jakie powinno zawierać zapotrzebowanie na zakup produktów leczniczych lub wyrobów medycznych;  4)   sposób i tryb ewidencjonowania recept farmaceutycznych.
§ 2. 1. Produkty lecznicze i wyroby medyczne wydaje się z apteki zakładowej w zakładzie opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności na podstawie zapotrzebowań lekarskich zbiorczych lub na podstawie zapotrzebowań lekarskich imiennych, zwanych dalej “zapotrzebowaniem”, wystawianych w 2 egzemplarzach.2. Osoba realizująca zapotrzebowanie na produkty lecznicze lub wyroby medyczne obowiązana jest do:  1)   sprawdzenia prawidłowości wystawienia zapotrzebowania;  2)   umieszczenia na zapotrzebowaniu:a)  pieczęci apteki zakładowej,b)  daty przyjęcia zapotrzebowania do realizacji,c)  daty realizacji zapotrzebowania,d)  swojego podpisu i pieczątki;  3)   sprawdzenia terminu ważności wydawanych produktów leczniczych lub wyrobów medycznych, o ile to ich dotyczy;  4)   kontroli wizualnej, jeżeli jest to możliwe, czy produkt leczniczy nie wykazuje cech świadczących o jego niewłaściwej jakości, a w przypadku wyrobu medycznego, czy jest on zgodny z wymaganiami zasadniczymi, szczególnie w zakresie opakowania i oznakowania tych wyrobów;  5)   udzielenia, w razie potrzeby, osobie odbierającej produkt leczniczy lub wyrób medyczny informacji co do sposobu jego stosowania i przechowywania oraz innych dotyczących działania farmakologicznego i ewentualnych interakcji, w które może on wchodzić;  6)   sprawdzenia, czy osoba, która zgłosiła się po odbiór produktów leczniczych lub wyrobów medycznych, została do tej czynności upoważniona w zapotrzebowaniu;  7)   zażądania na zapotrzebowaniu podpisu i ewentualnie pieczątki osoby odbierającej z apteki zakładowej produkty lecznicze lub wyroby medyczne.3. Osoba realizująca zapotrzebowanie może:  1)   wydać produkt leczniczy w dawce mniejszej niż określona w zapotrzebowaniu, jeżeli dawka ta stanowi wielokrotność dawki, w której produkt leczniczy jest wydawany; ilość substancji czynnej, zawartej w produkcie leczniczym wydawanym w dawce mniejszej, ma łącznie odpowiadać ilości substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym w dawce określonej w zapotrzebowaniu;  2)   wprowadzić korektę postaci farmaceutycznej produktu leczniczego;  3)   wydać produkt leczniczy będący odpowiednikiem oryginalnego gotowego produktu leczniczego.4. Osoba realizująca zapotrzebowanie:  1)   odnotowuje w zapotrzebowaniu zmiany, o których mowa w ust. 3, umieszczając obok stosownej adnotacji swój podpis i pieczątkę;  2)   informuje o zmianach osobę, której produkt leczniczy jest wydawany.
§ 3. 1. Osoba sporządzająca lek recepturowy:  1)   stosuje, z zastrzeżeniem pkt 2, surowce farmaceutyczne niezbędne do przygotowania danej postaci leku recepturowego;  2)   stosuje surowiec o najniższym stężeniu, jeżeli w zapotrzebowaniu - jako wchodzący w skład leku recepturowego - wymieniony został surowiec farmaceutyczny występujący w kilku stężeniach, a stężenie tego surowca nie zostało określone;  3)   dokonuje korekty składu leku recepturowego, jeżeli podany w zapotrzebowaniu skład może tworzyć niezgodność chemiczną lub fizyczną, mogącą zmienić działanie leku lub jego wygląd, przez:a)  dodanie surowca farmaceutycznego ułatwiającego prawidłowe przygotowanie postaci leku recepturowego lub pozwalającego na uzyskanie jednolitego dawkowania,b)  prawidłowy dobór surowców farmaceutycznych, zapewniający rozpuszczenie wszystkich składników leku recepturowego w celu uzyskania jednolitej postaci,c)  zmianę postaci surowca farmaceutycznego z rozpuszczalnej na nierozpuszczalną lub odwrotnie, z uwzględnieniem koniecznej różnicy w ilości surowca;  4)   zmniejsza ilość surowca farmaceutycznego w składzie leku recepturowego do wielkości określonej przez dawkę maksymalną, jeżeli:a)  dawka maksymalna jest dla tego surowca ustalona,b)  ze składu oraz sposobu użycia podanego w zapotrzebowaniu wynika, że nastąpiło przekroczenie dawki maksymalnej, a wystawiający zapotrzebowanie nie uczynił adnotacji o konieczności zastosowania dawki wskazanej w składzie leku;  5)   umieszcza na zapotrzebowaniu adnotacje o dacie i czasie sporządzenia leku recepturowego oraz składa swój podpis i pieczątkę.2. Surowce farmaceutyczne i postać leku recepturowego, o których mowa w ust. 1 pkt 1, muszą spełniać wymagania określone w Farmakopei Polskiej lub Farmakopei Europejskiej lub innych odpowiednich farmakopeach uznawanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.3. Osoba sporządzająca lek recepturowy może dokonać zmian innych niż wymienione w ust. 1 pkt 3 i 4 jedynie po porozumieniu się z osobą, która wystawiła zapotrzebowanie.4. Osoba sporządzająca lek recepturowy odnotowuje na zapotrzebowaniu dokonane zmiany oraz umieszcza swój podpis i pieczątkę.5. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku osoby sporządzającej lek apteczny.
§ 4. 1. Zapotrzebowanie lekarskie powinno zawierać:  1)   pieczęć zakładu opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności lub oddziału szpitalnego takiego zakładu;  2)   datę wystawienia;  3)   nazwę produktu leczniczego lub wyrobu medycznego;  4)   postać farmaceutyczną, dawkę, wielkość opakowania;  5)   ilość:a)  wymaganą celem uzupełnienia w ambulatorium zakładu opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności lub oddziale szpitalnym takiego zakładu,b)  posiadaną aktualnie w chwili wystawiania zapotrzebowania dla każdego produktu leczniczego lub wyrobu medycznego wymagającego uzupełnienia,c)  stanowiącą normatyw bieżącego zapasu dla każdego produktu leczniczego lub wyrobu medycznego wymagającego uzupełnienia, albod)  przepisaną pacjentowi w przypadku wystawienia zapotrzebowania, o którym mowa w ust. 2;  6)   pieczątkę i podpis lekarza pełniącego służbę lub zatrudnionego w zakładzie opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, uprawnionego do wystawiania zapotrzebowania.2. Zapotrzebowanie lekarskie imienne, poza danymi wymienionymi w ust. 1 pkt 1-4 i pkt 5 lit. d, powinno zawierać:  1)   imię i nazwisko oraz imię ojca pacjenta;  2)   sposób dawkowania.3. Ilość, normatywy bieżących zapasów oraz aktualne stany uzupełnianych produktów leczniczych lub wyrobów medycznych powinny być określone dla form takich, jak w szczególności: tabletki, ampułki, czopki - w sztukach, a dla form takich, jak w szczególności: maści, syropy, krople - w opakowaniach.
§ 5. 1. Recepty farmaceutyczne, o których mowa w art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, powinny być oznakowane napisem “Recepta farmaceutyczna” i podlegają ewidencjonowaniu.2. Wzór ewidencji, o której mowa w ust. 1, stanowi załącznik do rozporządzenia.3. Dopuszcza się prowadzenie ewidencji, o której mowa w ust. 1, w formie elektronicznej, zabezpieczonej przed dostępem osób nieuprawnionych.
§ 6. Zapotrzebowania oraz recepty farmaceutyczne są przechowywane w sposób uporządkowany, według dat ich sporządzenia, przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały sporządzone.
§ 7. Odmowa wydania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego może nastąpić, jeżeli:  1)   zachodzi uzasadnione podejrzenie co do autentyczności zapotrzebowania;  2)   konieczne jest dokonanie zmian, o których mowa w § 3 ust. 3, oraz określonych w odrębnych przepisach, przy braku możliwości porozumienia się z osobą, która wystawiła zapotrzebowanie;  3)   zapotrzebowanie nie spełnia wymogów określonych w § 4.
§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.2)
________1)   Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 141, poz. 1181 i Nr 152, poz. 1265 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391.2)   Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 1993 r. w sprawie typów aptek w zakładach karnych, określenia wymogów lokalowych i wyposażenia tych aptek, zasad wydawania leków i materiałów medycznych oraz obrotu detalicznego środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi poza aptekami (Dz. U. Nr 38, poz. 167), które utraciło moc z dniem 2 stycznia 2003 r. na podstawie art. 27 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. Nr 126, poz. 1382 i Nr 154, poz. 1801 oraz z 2002 r. Nr 32, poz. 300 i Nr 152, poz. 1266).
ZAŁĄCZNIK
WZÓR
                                               strona pierwsza
Ewidencja recept farmaceutycznych
             …………………………..                    (nazwa i adres apteki)
                                          ………………..                                              (pieczęć apteki)
                                                  strona druga 

Lp.Nazwa produktu leczniczegoDawkaPrzyczyna wydania produktu leczniczegoIlośćImię i nazwisko osoby, dla której został wydany produkt leczniczyData wydania
1234567
       
       
       
       
       

WYROKTRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO
z dnia 25 lutego 2003 r.
sygn. akt SK 9/02
(Dz. U. z dnia 10 marca 2003 r.)

Trybunał Konstytucyjny w składzie:Wiesław Johann - przewodniczący,Teresa Dębowska-Romanowska,Marian Grzybowski - sprawozdawca,Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska,Janusz Niemcewicz,protokolant: Dorota Raczkowska,
po rozpoznaniu, z udziałem skarżącego, Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 25 lutego 2003 r. skargi konstytucyjnej Spółki “Gemi” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Miastku o zbadanie zgodności art. 1301 § 1 oraz art. 503 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 Konstytucji oraz z art. 6 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
orzeka:
Art. 503 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz. 676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 24, poz. 201) jest zgodny z art. 45 ust. 2 i z art. 77 ust. 2 oraz nie jest niezgodny z art. 2, art. 78 i z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto postanawia:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1070) umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym badania zgodności:1. art. 1301 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 78 i z art. 176 Konstytucji, na skutek cofnięcia skargi konstytucyjnej;2. art. 503 § 2 ustawy powołanej w pkt 1 z art. 45 ust. 1 Konstytucji, z powodu zbędności wydania orzeczenia;3. art. 1301 § 1 oraz art. 503 § 2 ustawy powołanej w pkt 1 z art. 6 i z art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177 oraz z 1998 r. Nr 147, poz. 962), z powodu niedopuszczalności orzekania.